■■ قبلا هم در مورد لینکین‌پارک و سبک و نوع موسیقی‌شون صحبت کردم. فک می‌کنم که باید هر چندوقت یه‌بار اینجا دوباره هی به شکل‌های مختلف تکرارش کنم؛ مهم نیست چون من در این زمینه هرچه‌قدم توضیح بدم خسته نمی‌شم. :)

خب! بذارید این بار از یه طرف دیگه به سبک موسیقی لینکین‌پارک نگاه کنیم. اول میرم سراغ آلبوم اول یعنی «هایبرید تئوری». این آلبوم با آهنگ Papercut(که به گفته استاد بزرگ‌وار در زمینه لینکین‌پارک یعنی بابک، معنی‌ش میشه برشی روی پوست که توسط کاغذ ایجاد شده باشه.) این آهنگ یه آهنگ به تمام معناست. تلفیقی از راک و موسیقی الکترونیک که در آخر با صدای ملودیک چستر همراه میشه، در یک کلام یک شاهکار! آهنگ‌های بعدی به ترتیب One Step Closer، With You و Points Of Authority هستند. هر کدوم سبک خاص خودشون رو دارن، یعنی شما به هیچ وجه نمی‌تونین بگین که شباهتی بین‌شون وجود داره(من خودم با آهنگ POA با لینکین‌پارک آشنا شدم! D: ). آهنگ Crawling با اون ویدئوی شاهکارش یه جور حال و هوای جدای بقیه آهنگ‌ها داره، جوری که انگار یه سکته تو آلبوم به وجود میاد؛ یه راک مختص لینکین‌پارک!

از آهنگ Runaway به بعد سبک آلبوم تغییر میکنه، این آهنگ یه آهنگ کاملا زنده‌ست، گیتار برد هم به نوعی شاخصه اصلی این آهنگ به حساب میاد. By Myself به نظرم سنگین‌ترین آهنگ آلبوم‌ه، هرچند که اجرای زنده A Place For My Head واقعا فوق‌العاده‌ست.

اما In The End، لغت «شاهکار» برای این آهنگ کمه؛ با صدای ساز جو آهنگ شروع میشه، مایک آهنگ رو پیش می‌بره با ورود چستر آدم به وجد میاد، ثانیه ۲:۱۰ شما رو غافگیر میکنه؛ ناگهان صدای قوی چستر به صدای آروم و دوست‌داشتنی تبدیل میشه و بازهم I’ve Put My Trust ……. ! در آخر هم گویی جو با سازش همه‌چیز رو یهو ختم به خیر میکنه!

آهنگ‌های Forgotten، A Cure For An Itch و Pushing Me Away هم آهنگ‌های بعدی هستند، آهنگ ACFAI که مخصوص جو‌ هست که یه کم خنده‌داره!

نمی‌خواستم بعد از هشت سال از انتشار این آلبوم دوباره اون رو معرفی کنم؛ فقط قصدم این بود که با معرفی و یاد‌آوری مجدد اونا یادآور موسیقی تلفیقی لینکین‌پارک باشم؛ یا به زبون دیگه بگم که لینکین‌پارک به هیچ وقت قصد نداره خودش رو توی یه نوع سبک گرفتار کنه؛ یا باز هم به زبون دیگه، اون‌ها متال نیستند!!

پ.ن: برای دانلود آلبوم برید اینجا. و اینکه این مطلب ادامه دارد. :)