تن نیمهجانِ وبلاگستان فارسی
آپدیتبلاگِ رضا مقدری هم تعطیل شد.
مدتها قبل، دعواهایی وجود داشت تو وبلاگستان بر سر آیتینویسها. آیتینویسهایی که متهم میشدن به ترجمهی صرف، به بیمزه و بهدردنخور بودن مطالبشون، به مطابق میل نبودنِ مطالبشون، به خیلی چیزهایی که مطمئناً مستحق هیچکدوم نبودن. اما خوشحال باشید، آیتینویسها در حال محو شدن هستن.
وقتی میگم آیتینویس منظورم کسی که تو وبلاگش والپیپر و تم فایرفاکس و عکس کاسهبشقاب با طراحی پستمدرن و هکِ آیدی یاهو و… میذاره نیست؛ منظورم وبلاگنویسیه که وقتی میخواد یه پست بنویسه، حداقل سهچهار ساعت واسهش وقت میذاره، از چند منبع استفاده میکنه و مطلبش رو مینویسه. آپدیتبلاگِ رضا مقدری، عصرونهی نوید کاشانی، پیسیدیزاین علی ایرانی، سپهر دیگلی، Life In Gnuه امین، میکرودامپِ یاسر، مگاآیتی بهنام کاشانی، وبلاگِ نیما رسولی، شاهو طوفانی، حسین مزیدی، روبوی مهدی حکیمی، آیتیلاین ِ حسن، پاپیون مهرداد رجبی، وبلاگِ مانی منجمی، کورلیستِ علی ستاری و… از جمله وبلاگهای آیتی قدیمی و خوبی هستن که یا دیگه چیزی توشون نوشته نمیشه، یا هرسهماه یکبار برای خالی نبودن عریضه یه چیزی منتشر میشه توش، یا بهکل تعطیل شدن و دیگه وجود خارجی هم حتی ندارن. وبلاگهایی که یه زمانی هرکدومشون کلی فعال بودن و مسلما از وبلاگهای آیتی بهحساب میومدن و مسلما وبلاگستان بهشون مدیونه. چراییه اینکه چرا هرچند وقت یکبار باید شاهد بسته شدن وبلاگهای خوب آیتی باشیم خیلی طولانیه، اما شاید مهمترین دلیلش، نداشتن انگیزه برای صاحبان وبلاگ باشه. وقتی وبلاگنویسی سهچهار ساعت از وقتش رو صرف نوشتن یه پست وبلاگ میکنه و مطلبش مورد توجه قرار نمیگیره، مسلما دیوانه نخواهد بود که بخواد به همچین روندی ادامه بده. کاش اینطور نبود.
وبلاگستان فقط به مینیمالنویس و سیاسینویس و… احتیاج نداره، گاهی اوقات به «آیتینویس» خوب هم محتاجه. خوبه این رو بهیاد داشته باشیم که اگر آیتینویسهایی که تعدادیشون رو اسم بردم نبودن، وبلاگستان، هیچوقت با اینسرعت به تکنولوژیهای جدید اینترنت اُخت نمیشد. کاش…
[دلیلی نداره که این مطلب مورد تایید همه باشه، شاید از دید خیلیها چرتِ محض باشه.]
آیتی نویسها نبض بلاگستان رو در اختیار دارن. داشتن انگیزه مهمترین اصل برای ادامه دادن یه بلاگه. مخاطب و کامنت و فیدبک چندتا از عوامل ایجاد انگیزه هستن. بلاگهای آیتی قطعا مخاطب کمتری نسبت به بلاگهای دیگه دارن تو ایران. این هم بخاطر وضعیت اینترنت در ایرانه که اجازه هیچ فعالیت درست حسابی رو به کاربرها نمیدن و یه آیتی نویس شاید نتونه ایدههای خودش رو پیاده کنه و صرفا به ترجمه و پیشنهاد سرویسها مختلف روی میاره و خب اکثر بلاگستان هم اطلاعات درستی ندارن و پاسخ درستی به اون مطالب نمیده…
خلاصه که همه چیز تقصیر وضعیت اینترنت ایرانه… مثلا پروژه پیکلت که میتونست موفق باشه ولی نشد…
به نظرم بطور کلی فاصله تکنولوژی تا کاربرد واقعی در کشور ما زیاده. یه جایی می رسه که مطلب کم میاری. مثلا می شه راجع به توییتر و کاربردهاش نوشت. راجع به ابزارهای مختلف توییتر هم می شه نوشت اما کسی درک می کنه که کاربرد مایکروبلاگینگ توی کسب و کار چیه؟
مسئله اینه که تکنولوژی در فضای ما بخوبی معرفی می شه اما به ندرت کاربردی می شه. بلاگرها تاکنون نقش خوبی برای معرفی داشته اند اما همین فاصله زیاد بلاخره همه را خسته می کنه. مثلا شما یک وبلاگ تخصصی راجع به یک تکنولوژی خاص ایجاد کن، تعداد محدودی بازدید کننده خواهی داشت اما یک وبلاگ راجع به همون مواردی که خودت گفتی ایجاد کن بازدیدت به شدت افزایش پیدا می کنه.
البته موردی که فرمودید منحصر به آی تی نویس ها نیست. خیلی از وبلاگ نویسهای دیگر هم ، دیگر نمی نویسند.بعضی هاشان وبلاگهایی بوده اند با ۵-۶-۷ سال سابقه در مدت ۳-۴ ماه گذشته گهگاه خبر تعطیلی بلاگها می آید.
به نظرم وبلاگهای با محتوای آموزشی، علمی، ادبی و چنین وبلاگهایی اکثرا دل و دماغ ندارند و تعطیل می شوند و بعد خود اینها یا کسان دیگری می آیند وبلاگهای با اسامی مستعار می سازند که برخی حرفهای دیگر را بزنند.
درنتیجه محتوای غالب وبلاگستان در حال یک دگردیسی است که الزاما نابودی وبلاگهای ملایم را در پیش نگرفته بلکه در بستر زمان تغییر می یابد
پس منم که واسه پستام خیلی وقت میذارم آی تی نویسم؟ :دی
میدونی!
مشغولیت ذهنی وبلاگ خونامون الان چیزای دیگه است
فکرشون. ذکرشون و اعصابشون توانایی خوندن خیلی مطالب رو نداره. دغدغه شون چیز دیگه شده. حوصله خوندن مطلب طولانی رو ندارن اینه که به مینیمال رو اوردن. حتی جدیدا حوصله یادگیری هم ندارن، هیچ چیزی رو جذاب نمیدونن.
یادشون رفته اصل پیشرفت، کنکاش و کنجکاویه.
“پیشرفت کیلویی چند؟ بذار کمی به ذهنمون استراحت بدیم. بذار بی خیالی طی کنیم”
دلایلی دارم که بهم میگه که تعطیل شدن این وبلاگا یه دلیل دیگه هم داره و اونم شبکههای اجتماعی وب ۲یی هستن.
به نظر من هم آرمان تا حدی درست میگه.برای بعضی ها توییتر خونهی اول و وبلاگ خونهی دومه
این یه اپیدمی شده. مختص مطالب آی تی نیست! باور کنید! می تونید برید توی موضوعات دیگه توی وردپرس بگردید تا ببینید رمقی برای نوشتن نیست!
حرف آرمان تأیید میشه! اما به نگاهی دیگر شاید مسدود بودن و محدود بودن این امکانات هستش.
برای اولین بار اول نظره دیگران رو خوندم بعد نظرم رو گذاشتم, دلیلش بحث پذیر بودن این کار اون وبلاگ است که واقعا چرا با اسان شدنه کار و گوگل و این صوبتا, باید یکی از بهترین ها بره؟,
من فکر می کنم خیلی از افرادی که اسمشون رو اون بالا اوردی فقط نوع فعالیت هاشون در زمینه آی تی فرق کرده. مثلا در غالب مجله های اینترنتی و … که خوب باز در همون راستای دانستی های آی تی یا لاقل ارتقای سرویس های وب فارسی هست. و اینکه ما بیایم یک نفر یا چند نفر رو نشونه بگیریم و مقصر بدونیم برای اینکه دیگه کسی نمی نویسه خیلی عادلانه نیست. و کلا هم با اسپایدرمن موافقم که وضعیت اینترنت مخصوصا این اواخر خیلی تاثیر روی روند هر وبلاگ نویسی گذاشته.ربطی به آی تی نویس ها نداره
سلام!
راستش رو خواهید به خاطر تیتر پست جلب شدم ولی بعد فهمیدم منظورتون از تن نیمه جان وبلاگستان فارسی فقط آی تی نویسها است! که صد البته با شما موافق نیستم و وبلاگستان فارسی نیمه جان است به این دلیل درست است که نیمه اول سال ۸۸ با اتفاقاتی که افتاده و فضای بی رمق و کاهش سرعت و پهنای دستیابی و فیلترینگ همه را دلزده کرده است…
میدونی چیه… حیف شد که رفت… واقعا مطالبشون عالی بود… از اون بچه های قدیمی و کارکشته و با تجربه بود… الان تو بالاترین سیاسی
تو دنباله سیاسی تو دو *دو یه جورایی آقای مهدی کریمی دنبال منافع و کارایی خودشه و خیلی جاهای دیگه… آقا بلاگ نویسای آی تی ضعف دارن به کمک نیاز دارن.. من همینجا م اعلام میکنم با تمام توانم حاضرم از آی تی نویسا حمایت کنم… باید یه فکری کنیم.. .با تمام توانم حاضرم… .
باید به هم کمک کنیم و غیر ازاین هیچ راه و چاره نداریم… .
این مشکل بر میگرده به همون فرهنگ تعریف نشده جامعه مجازی فارسی زبان ها…
البته در مورد ما ایرانی ها، نه فقط در جامعه مجازی، بلکه تو همین اجتماع حقیقی خودمون هم این موارد زیاد پیدا میشه…
صرف وجود شبکه های اجتماعی مثل فیس بود و فرندفید و غیره، کاربر، بهونه ای پیدا می کنه برای اینکه از این منبع، همه نیاز های وب خودش رو تامین کنه…
این کاربر دقیقا همون کاریریه که تا قبل از این، همین سایت ها رو با کمک وبلاگ های آی تی نویس و با قلم اونها پیدا کرده بود و با شیوه عملکرد و انگیزه اونها آشنا شده بود اما خوب، وقتی کل وقتش رو در اونجا صرف میکنه، دیگه نیازی نمی بینه که باز بیاد و بگرده و مطالب جدید رو جست و جو کنه…
از اونجایی که در ایران همه چیز برعکسه، وبلاگ های آی تی نویس ایرانی هم از همین قانون تبعیت میکنن. میزان آمار بازدید کننده یک وبلاگ آی تی در ایران شاید یک سوم درصد آمار یک وبلاگ شخصیه…
اصولا برای نوشتن یک پست در چنین وبلاگ هایی، ساعت ها زمان لازمه. حتی اون دسته از عزیزانی هم که آی تی نویس ها رو متهم به ترجمه نویسی و غیره می کنن باید بدونن که همین ترجمه ناقابل کلی وقت از نویسنده وبلاگ گرفته اما چه فایده؟ کسی که این همه وقت و دقت برای نوشتن مطلبش میذاره و برای کاربر خودش احترام قائله، چند ساعت بعداز ارسال پستش می تونه کپی های متعددی از اون رو در وبلاگ ها و وب سایت های ناشناس و شناخته شده ببینه و به اون ها خیره بشه…
با وجود همه این مشکلات و مشکلات بسیار دیگه، سر پا موندن همین تعداد انگشت شمار وبلاگ آی تی نویس شاید یک نوع موهبته…!
مطمئنا اگر اگر گوشه ای از این مشکلات که بعضی از اون ها فقط شامل این دست از وبلاگ نویس ها هم نمیشه، حل بشه، انگیزه زیادی برای بقا و افزایش این قسم از وبلاگ ها به وجود میاد…
متاسفانه همینطور است که میگی.
و به قول دوستانی که گفتند، بزرگترین عامل آن شبکه های اجتماعی و میکروبلاگ ها هستند… اما باور کنید به نظر من هیچ چیز بلاگ نمیشه.
ارادتمندم.
نه آقا اینطوری نمیشه, برین دستش رو بگیرین بگین بیاد, دوباره بنویسه, ما هم هواش رو داریم, اینجوری که نمیشه, نوش دارو بعد از مرگ سهراب میشه, برین بهش بگین بیاد من بهش لینک میدم, لگو میسازیم, رقابت هست دیگه, منم دوست دارم حالا که گوگل فارسی ترجمه میکنه, یه کاری کنم, ولی حوصله ندارم, شما که حوصله رو حداقل دارین, صبر منظورمه, بزرگترین شجاعت صبره, من فکر نمی کنم, امیدوارم این صحبتها باعث بشه اون وبلاگ برگرده, من کیف کنم با اون دومینی که در دنیا تکه, حیفه به خاطره اون دومین دوباره بنویس,
نمیدونم چرا وبلاگنویسا وقتی سنشون میره بالا اینجوری میشن.
من این پست رو الان دیدم چون کلا تو هفته فرصت مطالعه نداشتم :). چیز زیادی برای گفتن نیست جز اینکه قشر آی تی نویس وبلاگستان همیشه مورد کم لطفی قرار گرفته شاید برای نوشتن مطلبی روزها و ساعت ها وقت گذاشته میشد ولی بعد توی کامنت ها می دیدی فحاشی بهت کردن بدون علت، یا تقاضای تبادل لینک! البته در کل وبلاگستان فارسی بیماره حکایت وبلاگ و وبلاگ نویسی توی این مملکت مثل هزارو یک چیز دیگه است باز ابزاری رو در اختیار داریم بدون فرهنگ استفاده اش، کاش روزی بیاد ملت یاد بگیرن اگر مطلبی برای نوشتن ندارن نیازی نیست یک وبلاگ بزنی و مطالب یک جای دیگه رو کپی کنن با یک لینک جزیی زیرش!
کم بنویس
همیشه بنویس
از خودت بنویس
حرفت رو تا جاهایی قبول دارم ، این به خاطر اینه که هنوزم که هنوزه هستن افرادی که درکشون از IT اونقدر بالا نیست و سریعاً پای یه سری مطالب کامنت می ذارن یا ایمیل هایی می زنن که کلاً آدم پشیمون میشه از این چیزها .
بیشتر آی تی نویس های ما ، مشکلات دارن ، اونها کار دیگه ای هم دارن . تقریباً چند عامل بهم ترکیب میشه تا این فاجعه رخ بده . مثلاً نوید کاشانی ، خب کار داره تو شرکت . اغلب فعالیتش به جای وبلاگ توی توئیتر اومده .
هستن کسایی که خودشون رو وبلاگ نویس آی تی می ذارن . اما پستشون زیاد آنچنان خوب نیست و از اونجایی که برای آی تی نویس ها ، آمار خیلی مهمه ، که چقدر مشترک فید دارم ، یا چقدر بازدید روزانه ، چقدر از پول هاست سالانه ام در میاد از این وبلاگ ؟ چی عایدم شده یا …
از سمت دیگر ، فیدبک هم داریم ، کامنت نمی ذارن ، بازدید های کم واسه پستی که ۴ ساعت روش کار می کنه …
تو ایران وبلاگی برندس که مخاطب خودش رو بشناسه و حرفش در حد همونها باشه ، اونا هم میشن بازدید ثابت ، منم اگه برم وبلاگش ، سریعاً کلوز می کنم صفحه رو اگه با علاقم جور نشه :)
امیدوارم وبلاگنویسیت دائمی باشه دوست جان :)