فرانسه باخت؛ به بدترین شکل ممکن هم باخت. بازی سرد٬ بیبرنامه و وحشتناک فرانسویها در مقابل فوتبال زیبا٬ حسابشده و باکلاس هلند منجر به نتیجهای تحقیرکننده برای فرانسه شد. اونها چهار گل خوردن و تنها یک گل زدن. در بازی که فرانسویها چیزی جز دویدنهای بیحاصل نداشتن٬ هلند همهکار کرد. گلهای بسیار زیبا و مدرسهای هلندیها حتی دوآتشهترین طرفداران فرانسه رو هم وادار به تحسین کرد؛ «فنباستن» ثابت کرد که یک مربی بیتجربه و خام نیست٬ او درس شجاعت رو به «دومنک» آموخت تا دومنک بداند فوتبال برای ترسوها بسیار بیرحم خواهد بود. دومنک از همان ابتدا هم در حد نام تیم ملی فرانسه نبود٬ شاید بیشترین نگاهها بعد از این باخت به سمت او نشانه رود٬ و بدون شک قهرمان این بازی کسی نیست جز فنباستن!
از زیبایی گلهای هلند چیزی نمیتوان گفت جز اینکه هزاران بار جسارت و توانمندی نارنجیپوشان رو تحسین گفت. اما شاید از بین بهترینهای هلند «آرین روبن» بهترین بود٬ رویاییترین تعویض فنباستن در طول دوران مربیگری همین آوردن روبن بود. روبن گویی دوباره متولد شده بود و هر توپی که به او میرسید نشانی از گل داشت. پاس زیبا و هوشمندانهاش به فنپرسی و گل رویایی و کارتونی(!) وی؛ روبن را اسطورهی این بازی کرد.
اما بازیکنان فرانسه چیزی جز دویدنهای بی هدف نداشتند؛ خروسهای این بازی عقیم بودند و نشانی از جنگندگی سابق درشان نبود ؛ و بدون شک بزرگترین ناکام این بازی کسی جز «تیری آنری» نیست٬ چرا که شادمانیاش از گلی که که زد عمری در حد ثانیهها داشت.
اما واقعا چرا بازیکنان فرانسه به این شکل دراماتیک بازی را واگذار کردند؟! سوالی که بدون شک باید از دومنک پرسید!!