نسخه هفده‌ام

مطلب جالبی رو درباره موسیقی راک در ایران در سایت آفتاب خوندم،این مطلب رو به عینه نقل میکنم:

روزنامه گاردین چاپ لندن مقاله ای درباره گروه های راک زیر زمینی در ایران چاپ کرده است. رابرت تیت نویسنده گاردین در مقاله خود به فعالیت های گروه های موسیقی راک از جمله گروه موسیقی نوریک میساکیان و تلاش های این گروه ها برای کسب مجوز می پردازد.

گاردین می نویسد که گروه نوریک میساکیان یکی از صدها گروه موسیقی راک ایرانی است که علی رغم مخالفت رسمی دولت با موسیقی راک، در حال شکل گیری و رشد هستند و این گروه هنوز موفق نشده است که کنسرتی زنده حتی در اندازه ای کوچک اجرا کند.
تیت در ادامه می نویسد که گروه نوریک میساکیان با “بدگمانی” مقامات ایرانی در خصوص موسیقی راک که به آن به عنوان “نماد انحطاط غربی و مخالفت سیاسی” می نگرند، روبرو هستند و در این شرایط اعضای این گروه در تلاشند که مجوز رسمی انتشار نخستین آلبوم خود را با پشت سرگذاشتن سدهای اداری به دست آورند.
در این مقاله از قول نوریک میساکیان نوازنده گیتار و آهنگساز این گروه آمده است : ما برخلاف جریان آب شنا می کنیم و احتمال ناممکن بودن رسیدن به خواسته مان را پیش بینی می کنیم.
میساکیان می افزاید: مسائل مادی برای ما مهم نیست آنچه برای ما اهمیت دارد پشت سرگذاشتن مرزها و سدهاست و اینکه مطمئن شویم آلبوم مان به مراکز فروش محصولات موسیقی راه یابد.
در این مقاله آمده “شورای موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران تاکنون ده آهنگ از آلبوم نوریک میساکیان را که عنوان انگلیسی Trails of the Soul را بر خود دارد، رد کرده و اعلام کرده که موسیقی راک محصول معتادان به مواد مخدر است.”
رابرت تیت می نویسد که اگر مجوز انتشار برای این آلبوم صادر شود این گروه قصد دارد آن را همزمان با ایران به صورت “دی وی دی” در آمریکا، اروپا و کشورهای خلیج فارس منتشر کند.
ساخت و ضبط این آلبوم که در استودیویی در زیرزمینی کوچکی در تهران تولید شده، نزدیک به دو سال و نیم طول کشیده است.
بنا به نوشته گاردین در صورتیکه این آلبوم نتواند مجوز انتشار بگیرد، گروه نوریک میساکیان اجازه اجرای زنده و برگزاری کنسرت نخواهد داشت. طبق قانون فقط هنرمندانی که موفق به کسب مجوز انتشار “سی دی” دارند می توانند تقاضای مجوز برگزاری کنسرت کنند.
گادرین به نقل از ادوین مارکاریان، نوازنده ۳۰ ساله گیتارباس گروه می نویسد: امرار معاش از راه موسیقی راک در ایران غیر ممکن است و تو فقط برای خودت می نوازی و این هنر برای هنر است.
بنا به نوشته گاردین، وزارت ارشاد آلبومهای ارائه شده برای کسب مجوز را از نظر محتوای موسیقی و کلام بررسی می کند. برخی از گروه ها از جمله گروه نوریک میساکیان برای آنکه از سوءظن مقامات در هنگام ارزیابی آلبوم شان بکاهند تنها موسیقی بدون کلام می سازند. اما وزارت ارشاد برای صدور مجوز، موسیقی راک را در تقسیم بندی خود به رسمیت نمی شناسد.
رابرت تیت می نویسد تعدادی از گروه های موسیقی راک که موفق به دریافت مجوز از وزارت ارشاد نشده اند، آثارشان را از طریق اینترنت پخش می کنند. و عده ای که اجازه رسمی برگزاری کنسرت ندارند، به راه های دیگری مانند اجراهای غیر قانونی مانند برگزاری کنسرت در خانه های شخصی و یا پارکینگهای زیر زمینی خانه ها متوسل می شوند و در صورت کشف این کنسرتها توسط نیروهای انتظامی ممکن است به شلاق محکوم شوند.
مقاله نویس گاردین می افزاید: ظاهرا این محدودیت ها موجب بازداری هنرمندان از ادامه فعالیت شان نمی شود. آثار ۸۶ گروه موسیقی که بیش از ۸۰ درصد آنها را گروه های راک تشکیل می دهند از طریق وب سایتی با عنوان “تهران اونیو” (Tehran Avenue) قابل دسترسی است.
سهراب مهدوی بنیانگذار این وب سایت فرهنگی می گوید: “بیشتر این گروه ها زیرزمینی هستند و بخت کمی برای کسب مجوز رسمی برای انتشار آثارشان دارند. اما تعداد این گروه ها همچنان رو به افزایش است و این طبیعی است. زیرا نسل جوان با ما همراهی می کند. سن حدود ۷۰ درصد از جمعیت کشور زیر ۳۵ است و بسیاری از آنها به موسیقی راک علاقه مندند.”
رابرت تیت در ادامه می نویسد که تمایل به این دگرگونی پس از انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ که تمام گونه های موسیقی به جز سرودهای انقلابی و مذهبی را ممنوع کرد، قابل توجه است.
او می افزاید: موسیقی راک که پیش از انقلاب محبوب بود، در سالهای ۱۹۹۰ پس از اعمال برنامه های تازه فرهنگی توسط دولت اکبر هاشمی رفسنجانی و پس از آن دولت اصلاح طلب محمد خاتمی، دوباره جان گرفت.
نتیجه این بود که پخش ترانه های گروه ها و خوانندگان خارجی مانند دیوید بووی، لد زپلین و ردیوهد که پیشتر ممنوع بودند، در حال حاضر به طور قانونی در دسترس است. هر چند پخش موسیقی خوانندگان زن و بسیاری از خوانندگان مرد همچنان ممنوع است.

مرجع:سایت آفتاب به نقل از بی بی سی