■ نکتهای که باعث شد که این مطلب رو بنویسم٬ بحثی بود در فرندفید که به نظرم کمی بی نتیجه موند. این بحث از این مطلب زهرا اچبی در فرندفید شروع شد٬ اون گفته که :
جان من اینقدر ترجمه نکنید! کمی هم از خودتون بنویسید!بعضیا دیگه شورشو در آورن! بابا دیگه لایف هکر و تک کرانچ رو همه میخونن! شیرم حتی نمیخواد!
۱) در اینکه زهرا میگه لایفهکر و تککرانچ رو همه میخونن کمی شک دارم٬ و فک میکنم که تعداد زیادی از وبلاگنویسای ایرانی ایندوتا وبلاگ و وبلاگهای مشابه رو(اگه بخوام کمی اغراق کنم) حتی نمیشناسند! البته در این بین تعداد بسیار زیادی هم هستند که آشنایی کاملی با این وبلاگها دارند ولی به دلایلی علاقهای به دنبال کردن مطالبشان ندارند(که شاید دلیل این بیعلاقگی هم وجود وبلاگهای آیتی فارسی باشد.)
۲) اما عدهای هم هستند که با اینچنین وبلاگهایی آشنایی دارند و مشترک فیدشون هم هستند٬ اما به دلیل حجم بالای مطالبی که اینجور وبلاگها در طول روز منتشر میکنند٬ شاید خواندن همه این مطالب برای تعدادی از دوستان کمی کسلکننده باشه٬ پس به نظرم وجود وبلاگهای برای ترجمه کردن مطالب تاپ این وبلاگها حیاتی است.
اما این بحث با این مطلب دکتر مزیدی ادامه پیدا کرد٬ مزیدی عزیز گفت:
یک سوال: اگر تککرانچ و لایف هکر رو همه میخونن پس چرا سواد وب ۲یی بسیاری - تاکید فراوان میکنم- بسیاری از وبلاگنویسان ما - و حتی وبلاگنویسان قدیمی ما- اینقدر پایین است؟؟ شاید اصلا خوانده نمیشود یا درست خوانده نمیشود.
بهشدت با این حرف دکتر موافقم. چرایی این موضوع هم برمیگرده به استفاده بسیار کم و حتی ناچیز وبلاگ نویسان ایرانی علیالخصوص وبلاگنویسان قدیمی و معروفتر از وبسایتهای وب دویی. ببینید وبلاگهای بزرگ آیتی دنیا روزانه مطالب بسیاری را در مورد دو سرویس توییتر و فرندفید مینویسند٬ حال اگر وبلاگنویسان بزرگ و قدیمی ما خواننده این وبلاگها بودند مطمئنا برای تست هم شده سری به این دو سایت میزدنند تا لااقل موضوع کلی دستشان بیاید!
اما من این حرف زهرا رو نمیفهمم که «وبلاگهای آیتی نیاید مطلب تکراری بنویسند». همونطور که مزیدی گفت:«ولی تصور کنید وقتی پرسپولیس برنده میشود چند نفر تکراری مینویسند. وقتی انتخابات میشود چند نفر تکراری مینویسند. خبر زلزله چین چطور؟ و…» این موضوع هنگام قهرمانی پرسپولیس بیشتر نمود پیدا کرد٬ عکسی از افشین قطبی شاید دهها بار مورد استفاده قرار گرفت و تمام مطالب هم اکثرا حاوی پیام تبریک بود!!
اما بهنظرم کمی بیانصافیست اگر بگوییم که تمام وبلاگنویسان آیتی ترجمه صرف انجام میدهند٬ گرچه خودم رو آیتینویس نمیدونم اما اگر بخواهم مطلبی رو از وبلاگی ترجمه کنم تمام سعی خودم رو میکنم که اون مطلب رو به نوعی بومیسازی کنم و یا حداقل نظر خودم و یا تجربهام رو در مورد اون مطلب ذکر کنم. فکر میکنم که اکثر دوستان هم همین طور هستند.
اما به این موضوع از جهت دیگری هم میشود نگاه کرد٬ مطمئنا تمام وبلاگهای آیتی مانند عصرونه یا یکپزشک وبلاگ مزیدی معروف نیستند٬ درحال حاضر وبلاگهای بسیار خوبی(که تعدادشون هم کم نیست) وجود دارند که توسط عدهی بسیار کمی خوانده میشوند. با توجه به کمکاری وبلاگهای معروفتر در این چندوقت به نظر میآید٬ اگر که تنها یک وبلاگ(که احتمالا هم جز همان کم خوانندهها هست) به پوشش یک خبر بپردازد شاید اون خبر به دلیل کمتوجهی اصلا دیده نشده و یک خبر جذاب و مهم سوخت شود. در حقیقت میشه اینجور گفت که ترجمه کردن یک مطلب به فارسی و منتشر شدن در یک وبلاگ به معنی خوانده شدن اون مطلب توسط تمام دوستان نیست. گرچه اعتقاد راسخ من بر این است که نوشتن تکراری یک مطلب نه تنها بد نیست بلکه میتواند در مهم جلوه دادن و جلب توجه خوانندگان و مخاطبان نقش مهمی رو بازی کند!
اما نکتهای خارج از بحث: این اواخر شاهد بحثهای زیادی در فرندفید بودیم که اکثرشون بدون نتیجه از سوی یکی از طرفین بحث بدون دلیل نیمهکاره رها شدهاند و در آخر هم به نتیجهای نرسیدهاند. شاید درست نباشد که بحثی و راه بیانداریم و بعد از چند پاسخ همینطور ابتر رهایش کنیم. بهتر از کمی منطقی برخورد کنیم و نظرات دیگران را با :)))) جواب نگوییم! (:
پ.ن: اگر میبینید که این مطلب کمی از لحاظ نگراشی مورد اشکال است٬ به بزرگی خود و بیسوادی بنده ببخشایید. (:
من هم معتقدم اگر یک مطلب جایی نوشته شد دلیلی نیست که در جای دیگری نوشته نشه چون هر وبلاگی مثل مجموعه هایی می مونه که فقط در بخشی از مخاطبین با هم همپوشانی دارند و بسیاری از مخاطبینشون خاص آن وبلاگ هستند و به جاهای دیگه سر نمی زنند
توسط کمال در خرداد ۱۰م, ۱۳۸۷