نسخه هفده‌ام

مدتی قبل به همراه خانواده به خانه‌ی یکی از اقوام نسبتا دور رفته بودیم٬ مدت‌ها بود که به خانه‌شان نرفته بودیم و البته این رفتن هم دلیل داشت. رضا پسر بزرگ این خانواده بر اثر بیماری کلیوی فوت شده بود. می‌دونستم مدت‌هاست که دیالیز می‌شه و هرچند وقت یک‌بار هم که می‌دیدمش از بار قبل نحیف‌تر و لاغر تر شده بود٬ خانوادش می‌گفتن اگر یکی پیدا می‌شد که به‌ش کلیه اهدا کنه زنده می‌موند. گروهی خونی هیچ یک از آشنایان و فامیل‌هایی که می‌شناختن O نبود که بتونن کمکی کنن.

داشتم با خودم فک می‌کردم که اگر همه ما این باور رو داشته باشم که حداقل بعد از مرگ‌مون بدن‌مون چیزی جز یک ماده نباتی نیست٬ الان رضا زنده بود و داشت مثل من و شما زندگی می کرد! زیاد بلد نیستم از این حرفای احساسی بزنم فقط گفتم شاید شما هم بخواید توی سایت ایران اهدا عضو بشید. این سایت و موسسه زیر نظر بیمارستان دکتر مسیح دانشوری اداره میشه و همه می‌تونن به سادگی هرچه تمام‌تر درش عضو بشن. بعد از عضویت هم کارتی براتون ارسال میشه که یک نوع اجازه‌نامه برای اهدای اعضای شما بعد از مرگ‌تون خواهد بود. کارت من حدود یه هفته پیش رسید٬ امیدوارم ریا نباشه اما با داشتن این کارت احساس خوبی دارم٬ دلیل‌ش هم که فک کنم واضح‌ه. (:

به هرحال اگر دوست دارید که در سایت ایران‌اهدا عضو بشید٬ میتونید از این لینک استفاده کنید. (:

پ.ن: آماری هم که در سایت وجود داره جالبه: ۵۶٪ زیر بیست و پنج سال !